گیرنده های Superheterodyne از حدود سال 1924 به تولید انبوه رسیده اند، اما به دلایل هزینه تا دهه 1930 موفق نشدند. قبل از جنگ جهانی دوم سایر فناوری های گیرنده ساده تر مانند گیرنده TRF و گیرنده احیا کننده هنوز گسترده بودند. مدار توصیف شده در اینجا بر اساس فناوری قدیمی است، اما به روز شده است. مهمترین قسمت مدار مرحله ورودی است که در آن از بازخورد مثبت برای دستیابی به حساسیت و گزینش پذیری خوب استفاده می شود. مرحله اول به گونه ای تنظیم می شود که کاملا در نقطه نوسان نباشد. این باعث افزایش بهره و انتخاب پذیری می شود و پهنای باند باریکی ایجاد می شود. برای دستیابی به این هدف ، پتانسیومتر متصل به تخلیه FET باید با دقت بسیار تنظیم شود: عملکرد بهینه گیرنده به تنظیم آن بستگی دارد. در شرایط ایده آل باید چندین ایستگاه قوی در طول روز با استفاده از آنتن 50 سانتی متری به دست آید. در شب باید چندین برابر این عدد به دست آید. محدوده فرکانس گیرنده از 6 مگاهرتز تا 8 مگاهرتز است. این محدوده باندهای موج کوتاه 49 متر و 41 متری را پوشش می دهد که بسیاری از ایستگاه های اروپایی در آن پخش می کنند. برای چنین مدار ساده ای بد نیست! این مدار از شش ترانزیستور استفاده می کند. مرحله اول یک تقویت کننده انتخابی و به دنبال آن یک آشکارساز ترانزیستور است. دو مرحله تقویت کننده فرکانس پایین مدار را تکمیل می کنند.
مرحله نهایی یک آرایش کلاس ab برای درایو بهینه بلندگوی کم امپدانس است. این آرایش مدار گاهی اوقات “گیرنده 1V2” (یک پیش تقویت کننده، یک آشکارساز و دو مرحله فرکانس صوتی) نامیده می شود. راه اندازی ساده است. P1 را تنظیم کنید تا به نقطه ای برسد که مدار شروع به نوسان می کند: سوت از بلندگو شنیده می شود. حالا پتانسیومتر را خاموش کنید تا سوت متوقف شود. اکنون می توان گیرنده را روی پخش کننده تنظیم کرد. ممکن است پس از تنظیم ایستگاه، تنظیم بیشتر پتانسیومتر گاه به گاه مورد نیاز باشد. گیرنده از ولتاژ تغذیه بین 5 ولت تا 12 ولت کار می کند و جریان بسیار کمی مصرف می کند. یک باتری 9 ولت PP3 (6F22) باید عمر بسیار بالایی داشته باشد.
منبع : نویسنده: گرت بارس – کپی رایت: Elektor 2004
